Back to 7RCB - NEWS - part1

 

7 & Roadster Club Belgium - NEWS - part2

 

 

CONTENT:

1. 20.02.2015 - Invitation to the Black Forest Trip 2015 (27.06 to 05.07) - Nl + F

2. 01.08.2014 - (short??) Report of the 2014 Black Forest Trip - Nl


texte français après le texte néerlandais...

 

 

Hallo,

 

Onze SCHWARZWALD TRIP 2014 is elke deelnemer positief bijgebleven. Elk heeft er 200% van de (te) korte week genoten. Al vóór onze thuiskomst werd mij gevraagd om deze trip in 2015 nog maar eens te herhalen. Gezien we er in een super gezellig knus en rustig en bovendien budget minded Gasthaus kunnen verblijven, dat het een prachtige regio is waar je maar niet op uitgekeken raakt, dat we er nog een heleboel bezienswaardigheden te ontdekken hebben, dat de weggetjes er fenomenaal mooi en leuk zijn … heeft men het mij geen twee keer moeten vragen. Ik ben zelf vragende partij en zal met plezier zelf opnieuw deze prachtige regio verkennen.

 

Als je een (kort?) verslagje wil lezen over de editie 2014, sla er dan even één van de vorige Kits4All op na of zie op www.7RCB.be onder de rubriek "News" (http://7rcb.be/page.php?id=96)

 

Ik heb hetzelfde Gasthaus, gelegen in een prachtig dal in Wolfach, al opnieuw gereserveerd. De data zijn van zaterdag 27 juni tot zondag 5 juli 2015. Wolfach ligt op zowat 500km van Brussel en 100km van Strasbourg. We hebben er 4 appartementjes (van 65 tot 87m²) en 2 studio's (32 & 52m²) ter beschikking.

 

Daarmee kunnen we tussen de 12 à 21 personen onderdak verschaffen. De prijs voor het verblijf schommelt tussen de 20 en 25€ pp/dag voor de 7RCB, KCC en SSCNL leden. Elk appartement beschikt over 2 slaapkamers, 2 badkamers en 2 WC's, een volledig ingerichte keuken, een eetkamer, een salon/zithoek en een terras. De studio's hebben alles in enkelvoud.

 

Het ontbijt kan gezamenlijk genomen worden in een ruime eetzaal. Voor 's middags kunnen we een lunchpakketje klaarmaken of ergens een Imbiss opzoeken. En 's avonds kunnen we samen rond de BBQ ofwel een restaurantje overvallen. Naar keuze.

 

Het Gasthaus is omgeven door vele weiden en bossen en is heel rustig gelegen (tot wij er aankomen met onze speelgoedautootjes). Om onze uitvalsbasis te bereiken, ben je verplicht om prachtige slingerende wegjes te gebruiken…. een echte straf dus.

 

Net als bij de voorgaande edities is het de bedoeling om dagelijks, vanuit onze uitvalsbasis, via de pittoreske wegjes een leuke route af te leggen en telkens één of ander te bezoeken of te doen. Kastelen, ruïnes, watervallen, musea, automusea, de prachtige natuur, .... er is echt voor elk wat wils. Keuze te over. Ook een bezoekje aan Rush Mohr is mogelijk, gezien deze fabrikant in de ruime omgeving gelegen is.

 

Zij die het wensen kunnen ook gewoon één dag of zelfs de ganse week ter plaatse blijven. Even op adem komen, wat gaan wandelen of gewoon lekker genieten van de rust. Elk is vrij in zijn doen en laten. Alles mag, niets moet.

 

Tijdens ons verblijf in Wolfach, vindt van 3 tot 5 juli 2015 de International Swiss Seven Meeting plaats. Dit is één van de; zoniet de grootste Seven samenkomst op het vasteland en wordt georganiseerd door de www.lsos.ch.

 

Onze uitvalsbasis ligt op slechts zo'n 190km ligt van Schötz, waar op vrijdagavond de "Come Together Party" plaatsvindt bij Fredy Kumschick. (http://www.kumschick.com).

 

In de garage van deze Caterham & Lotus dealer komen een heel groot aantal Sevens en Lotussen uit heel Europa samen. Men kan zich de ganse avond vergapen aan de verscheidenheid prachtige Sevens. Je kunt ook een blik werpen achter de schermen van het atelier van deze "tovenaar". Met veel geluk is een bezoekje aan zijn privémuseum mogelijk.

 

Deze party geldt trouwens als startsein voor de Swiss Meeting, welke aan zijn 35° verjaardag toe is.

 

Zij die het wensen kunnen beide evenementen combineren; onze trip en de Swiss Meeting. Let op! De Swiss Meeting is voorbehouden voor Lotus en Caterhams. Donkervoorts worden gedoogd.

 

Een bezoekje aan de Come Together Party is echter geen probleem. De aanwezigen zullen de Seven replica's echt niet in mootjes hakken. Bovendien is er in de nabije omgeving van de garage ook nog voldoende parkeergelegenheid.

 

Wat het programma betreft van de diverse uitstappen tijdens ons verblijf: Dit zal opgesteld worden in samenspraak met en door alle deelnemers. Ik nodig deze dan ook uit om opzoekingen te doen in boeken of op het internet, zodat we tot een gevarieerd geheel kunnen komen waar elk zijn gading in terugvindt.

 

Kijk maar even in het fotoalbum op onze website www.7rcb.be om u een beeld te vormen van de vorige edities. Diegene die geen ganse week kunnen vrijmaken kunnen ons ook voor een kortere periode vervoegen.

 

Zo ook geef ik voorkeur aan Sevens, doch dit is géén absolute vereiste, géén verplichting. Ook andere exoten zijn welkom.

 

De keuze is nu aan jullie. Het aantal plaatsen is dus beperkt tot 12 à 21 personen.

Wens je deel te nemen aan deze leuke uitstap? Reserveer dan tijdig je plaatsje.

 

Stuur ZO SPOEDIG MOGELIJK EEN MAILTJE naar roadsterclub(at)telenet.be met de volgende info:

Naam:
Lid van Club: 7RCB / KCC / SSCNL
Adres:
Email en telefoon:
Merk en type auto:
Aantal deelnemende personen:
Aankomst voorzien in Wolfach op:
Wenst deel van de route af te leggen met andere deelnemers:
Vertrek uit Wolfach op:
Zou eventueel naar de "Come Together Party" gaan op vrijdagavond:
Zou deelnemen aan de Swiss International Meeting:

 

Eventueel nu al te vermelden – doch later kan ook uiteraard:
Bezienswaardigheden die op het verlanglijstje staan:

 

 

 

 

 

Bonjour,

 

Notre virée en Forêt Noire 2014 fût un réel succès et chaque participant a profité à 200% de cette (trop) courte semaine. Déjà, avant notre retour en Belgique, on m'a demandé de remettre le couvert en 2015.

 

Etant donné que nous séjournons dans un agréable Gasthaus (qui en plus est à un prix très démocratique), que c'est une région superbe dont on ne se lasse pas, qu'il y a encore de nombreux points de vues, monuments et musées que nous n'avons pas encore visités, que la Forêt Noire est parsemée de petites routes pittoresques les unes plus belles et virevoltantes que les autres, je ne me suis pas fait prier. C'est avec plaisir que je remets cela.

 

J'ai donc réservé 4 appartements (65 à 87m²) et 2 studios (32 et 52m²) dans le même Gasthaus, situé dans une magnifique vallée à Wolfach et ce, du samedi 27 juin au dimanche 5 juillet 2015. Wolfach se trouve à environ 500km de Bruxelles et à 100km de Strasbourg.

 

Nous pourrons donc héberger 12 à 21 membres du 7RCB, KCC ou SSCNL pour un prix allant de 20 à 25€ pp/jour. Chaque appartement est composé de 2 chambres à coucher, de 2 salles de bain et WC, d'une cuisine équipée, d'un salon/living et d'une terrasse. Les studios sont identiques, mais en version "simple".

 

Nous pouvons prendre le petit déjeuner dans une grande salle commune, nous y préparer un petit lunch ou nous arrêter dans un Imbiss à midi et nous réunir autour d'un BBQ le soir. Sinon, il y a toujours la possibilité de se retrouver dans un des restaurants. Au choix.

 

Notre Gasthaus est entouré de champs et de bois et est situé dans un endroit super tranquille (jusqu'au moment où nous arrivons avec nos montures!). Pour rejoindre notre point de ralliement, nous sommes obligés d'emprunter des petites routes parsemées de virages et traversant de magnifiques paysages. Une vraie punition quoi!

 

Tout comme lors de l'édition précédente, le but est de découvrir les charmes et les beautés que nous offre cette région. Nous n'emprunterons quasiment que des "lacets lancinants" traversant les villages pour nous déplacer. Une énorme palette s'offre à nous: châteaux, ruines, chutes d'eau, musées, musées automobiles, la nature, etc., il y en aura pour tous les goûts, du choix en suffisance. Même une visite à Rush Mohr est possible étant donné que ce fabricant est situé pas trop loin de Wolfach.

 

Ceux qui le désirent peuvent même rester sur place pendant un jour ou pour toute la semaine, au choix. Reprendre des forces, se promener, ou simplement profiter du silence et de la nature. Chacun est libre, tout est permis, rien n'est obligatoire!

 

Durant notre séjour à Wolfach, du 3 au 5 juillet 2015 se déroule l'International Swiss Seven Meeting. C'est un des, sinon le plus grand rassemblement de Seven en Europe, organisé par le www.lsos.ch.

 

Notre point de chute se trouve à seulement 190km de Schötz, ou le vendredi soir se déroule la "Come Together Party" chez Fredy Kumschick (www.kumschick.com)

 

C'est dans le garage de cet agent / importateur Caterham et Lotus que se retrouve un très grand nombre de Seven venues de tous les coins d'Europe. On peut y admirer des Seven de tout plumage, visiter l'atelier du sorcier et avec beaucoup de chance, une visite de son musée sera possible.

 

Cette party est d'ailleurs le point de départ du Meeting Suisse qui fête cette année son 35è anniversaire.

 

Ceux qui le désirent peuvent combiner les 2 événements; notre trip + le meeting Suisse.
Attention toutefois : le Swiss Meeting est réservé aux Lotus et Caterham. Les Donkervoort y sont tolérées.

 

Une visite à la "Come Together Party" par contre ne pose aucun souci. Les répliques de Seven ne seront pas massacrées à la tronçonneuse. De plus, il y a des places de parking dans les alentours du garage.

 

En ce qui concerne le programme des différentes virées sur place: nous l'établirons de commun accord avec tous les participants. Je les invite donc à potasser des livres ou à parcourir le net à la recherche de ce qu'ils voudraient voir ou visiter. Ainsi, nous arriverons à un programme ou tout le monde y trouve son compte.

 

Pour avoir un aperçu de nos précédentes visites sur place, voyez l'album photo de notre site www.7RCB.be .
Ceux qui ne peuvent se libérer toute une semaine peuvent éventuellement se joindre à nous pour une période plus courte.
J'aimerais accueillir surtout des Seven, mais cela n'est nullement une obligation. Nous n'exclurons donc pas les autres voitures exotiques.

 

Il est maintenant à vous de décider. Comme indiqué, le nombre de places est limité entre 12 et 21 personnes. Vous souhaitez vous joindre à nous pour cette super évasion? Réservez votre place à temps.

 

Envoyez le plus rapidement possible un courriel à roadsterclub(at)telenet.be avec les infos suivantes:

Nom:
Membre du Club: 7RCB / KCC / SSCNL
Adresse:
Email et téléphone:
Marque et type d'auto:
Nombre de participants:
Arrivée à Wolfach prévue le:
Souhaite faire la route aller avec d'autres participants:
Départ de Wolfach le:
Se rendrait éventuellement à la "Come Together Party" le vendredi soir:
Participerait au Swiss International Meeting:

 

Veuillez éventuellement déjà indiquer – mais cela peut se faire plus tard naturellement:
Endroits / monuments / .. que vous désirez visiter:

 

 

 

 

7 & Roadster Club Belgium - Black Forest trip 2014.


----- VERSLAG VAN EEN (TE) KORTE WEEK IN HET ZWARTE WOUD ----

 

Wat vertelt  Wikipedia ons over “Het Zwarte Woud”?

 

Het Zwarte Woud (DuitsSchwarzwald) is een dicht bebost gebied en middelgebergte in het zuidwesten van Duitsland, gelegen in de deelstaat Baden-Württemberg, aan de Rijn en aan de Fransegrens. Het vormt bijna een rechthoek van 160km op 60 km breedte.

 

Het is het grootste middelgebergte in Duitsland. Geologisch is het verwant aan de Vogezen, die aan de Franse kant van de Rijn liggen. De hoogste top van het Zwarte Woud is de Feldberg met een hoogte van 1493 meter boven NAP.

 

Het Zwarte Woud is het grootste bosgebied in Duitsland en bestaat hoofdzakelijk uit dennen- en sparrenbomen. Tegenwoordig is het Zwarte Woud een van de populairste toeristenbestemmingen in Duitsland.

 

De Romeinen noemden het dicht beboste gebergte met zijn kenmerkende donkere naaldbomen Silva Nigra - "het Zwarte of Donkere Woud of ondoordringbare woud", dat voor hen onheilspellend en bijna ondoordringbaar was. Het Duitse woord Schwarzwald werd voor de eerste keer in een document van het Zwitserse klooster St. Gallen uit het jaar 868 gebruikt.

 

En wat komen we te weten over “Black Forest”?

 

Black Forest clockmakers are renowned for their precision clocks. Most of the mechanical clocks are now sold as antiquities as many factories were shut down after the First World War and the Second World War. A few factories survived the structural change.

 

There are many historic towns in the Black Forest. Popular tourist destinations include Baden Baden,FreiburgCalw (the birth town of Hermann Hesse), GengenbachStaufenSchiltachHaslach andAltensteig.

Other popular destinations include such mountains as the Feldberg, the Belchen, the Kandel, and the Schauinsland; the Titisee and Schluchsee lakes; the All Saints Waterfalls; the Triberg Waterfalls, not the highest, but the most famous waterfalls in Germany; and the gorge of the River Wutach.

 

The Black Forest Open Air Museum is an open-air museum that shows the life of 16th or 17th century farmers in the region, featuring a number of reconstructed Black Forest farms.

The German Clock Museum in Furtwangen portrays the history of the clock industry and ofwatchmakers.

 

For drivers, there are a variety of scenic routes such as 
the Schwarzwaldhochstraße (60 km, Baden-Baden to Freudenstadt), 
the Schwarzwald Tälerstraße (100 km, the Murg and Kinzig valleys) or 
the Badische Weinstraße (Baden Wine Street, 160 km, a wine route from Baden-Baden to Weil am Rhein) The last route is a picturesque trip starting in the south of the Black Forest going north and includes numerous old wineries and tiny villages. 
Another, more specialized route is the German Clock Route (Deutsche Uhrenstraße),[2] a circular route which traces the horological history of the region.

 

Due to the rich mining history dating from medieval times (the Black Forest was one of the most important mining regions of Europe circa 1100) there are many mines re-opened to the public. Such mines may be visited in the Kinzig valley, the Suggental, the Muenster valley, and around Todtmoos.

 

Onze trip…

 

Op vraag van enkele leden van onze Club heb ik nog een uitstap naar het "Schwarzwald" uitgestippeld.

Deze prachtige en sterk beboste regio ligt niet zo heel ver van België en Nederland. Het leven is er betaalbaar en het heeft een hele resem bezienswaardigheden te bieden.

En als belangrijkste argument misschien voor onze liefhebberij: het ligt bezaaid met prachtige kronkelende op en neergaande wegjes, de ene idyllischer dan de andere, de ene verslavender dan de andere.

 

Als datum werd de periode van zondag 29 juni tot zaterdag 5 juli 2014 vastgelegd.

In het nabijgelegen Zwitserse dorpje Schötz, in de garage van de Zwitserse Caterham invoerder Fredy Kumschick, wordt op diezelfde datum het startschot gegeven van de jaarlijks door de LOSH georganiseerde International Swiss Meeting.

Seven liefhebbers, die eigenaar zijn van een Lotus, een Caterham of een Donkervoort kunnen op die manier eventueel ook aan dat evenement deelnemen, zonder al te grote afstanden te moeten overbruggen.

 

Om een grote schare deelnemers van zowel de 7RCB, de KCC als de SSCNl op één en dezelfde locatie te kunnen huisvesten, ben ik in de regio die we met onze Club in het verleden al verscheidene malen bezochten, op zoek gegaan naar een nieuwe, ideale uitvalsbasis. Na wat snuisteren in mijn vroegere documentatie, was deze snel gevonden. We konden in de regio van Wolfach nog beschikken over het grootste deel van een recent vernieuwde Feriënwohnung. Er was nog plaats vrij voor niet minder dan 7 koppels, en dit verdeeld over 4 ruime appartementen. Super.

Nu is het enkel wachten op de binnenstromende inschrijvingen.

Tja, druppelsgewijs blijken er uiteindelijk slechts 4 koppels in te tekenen voor de trip.

En bovendien zijn het allemaal deelnemers die de regio destijds ooit al eens bezochten door deel te nemen aan een vroegere Schwarzwald trip. Dat is toch bemoedigend, want blijkbaar moet deze eerdere uitstap toch een onuitwisbare indruk achtergelaten hebben.

Waarom zou je anders met volle zin terugkeren naar dit stukje “eden”?

 

Het vertrek is dus voorzien op zondagmorgen, vanuit het stadje Houffalize. De deelnemers die het wensen, kunnen er de nacht van zaterdag op zondag overnachten. Dat scheelt toch zowat 200 km. Een niet onaardige afstand minder af te leggen op zondag (voor mij dan toch).

 

Net voordat ik op zaterdagavond de trip naar Houffalize wil inzetten, belt Marc me op. Hij is in de late namiddag vanuit Arlon naar Brussel gereden, en het is er een echt hondenweer.

Bovendien zijn de weersvoorspellingen voor zondag identiek: regen, nattigheid en open hemelsluizen. Niets meer, niets minder.

Zouden we het vertrek niet een dagje uitstellen? Want 400 km in de gietende regen met een Seven is toch geen sinecure, hé. Je moet kunnen genieten van de trip, en niet een oersaaie route rijden.

Snel even informeren bij de andere deelnemers.

Buiten Keith, die met zijn halve tin top rijdt - namelijk een betrouwbare en 100% waterdichte MX5 – geniet de dag uitstel de voorkeur. Ook voor onze Gastfrau bleek dit geen enkel probleem .op te leveren.

 

Ik rij dan uiteindelijk op zondagavond naar Houffalize, en dit onder een gietende onophoudende regen. Leuk is toch anders, zeker in een Seven met het kapje erop. Echt om claustrofobisch van te worden.

 

Na een verkwikkende nachtrust en onder een stralende hemel, gaat de route op maandagmorgen vanuit Houffalize richting Luxemburg. Ik heb er met Marc afgesproken aan een benzinestation langsheen de autosnelweg, net na Arlon.

Bas vertrekt vanuit "Source de Harre" met zijn tin top en heeft de Caterham op de trailer. Hij verkiest om rustig de route in zijn eentje te rijden.

 

Net vóór ik de afrit aan de snelwegstop moet nemen, zie ik rechts de rode Rush van Marc de parking al oprijden. Van een perfecte timing gesproken. Snel even de tank volgooien met goedkope(re) Luxemburgse benzine, en we zetten onze tocht richting Zwarte Woud samen verder.

Autosnelwegen en vlotte secondaire wegen wisselen elkaar af.

We houden even halt om een broodje te eten en willen dan verder, richting Wolfach.

Marc's Rush wil echter niet starten. "Ja, sporadisch gaat de starter niet" laat hij weten. Even aanduwen dan: noppes, niets. Even kijken… Ja Marc, als je het contact niet aanzet lukt het uiteraard niet om de auto aan te duwen!

 

Het is late namiddag als we nabij Strasbourg de Rijn oversteken. We bevinden ons bijna in de "Black Forest". Na een prachtige zonnige dag kleurt de hemel hier donkerder en donkerder. Dat belooft weinig goeds. En ja, de laatste 30 km rijden we onder een lichte regen.

 

Net voor Wolfach, op 5 km van onze eindbestemming, snel nog even tanken. Zo zijn de Lotus en de Dax volledig startensklaar voor 's anderendaags. Na de tank volgegooid te hebben, even de contactsleutel omdraaien, en…. niets. Geen leven in de brouwerij. Is die ziekte van de Rush besmettelijk misschien? Even aanduwen en …weg zijn we.

Zowel de Dax als de Lotus zullen tijdens ons verblijf met grote regelmaat moeten aangeduwd worden. En dit, telkens na een korte stop. De oorzaak ligt dus vermoedelijk bij een "zieke" startrelais die het lastig krijgt als hij het eenmaal (te) warm heeft. Eens terug thuis wordt dit euvel wel opgelost.

 

We parkeren de Sevens op de oprit van het Gasthaus en gaan onze andere metgezellen even groeten. Keith is er met zijn dochter Emily, Bas met Myriam, Marc is vergezeld van zijn vriendin Sabine en ikzelf ben er met mijn zoon Karl.

Voor de kamers is er geen enkel probleem.

Elk heeft een ruim appartement ter beschikking: 2 slaapkamers, een badkamer, een salon, een keuken, een terras, … plaats meer dan zat dus.

 

Snel zich even opfrissen. Dan als de bliksem even wat basisaankopen doen voor het ontbijt en nadien samen een restaurant opzoeken ten einde onze samenkomst te vieren.

 

In de directe nabijheid van ons Gasthaus vonden we niet zo veel eetgelegenheden die open waren. Blijkbaar was het een gemeenschappelijke rustdag. Doch, een door Michelin aangeprezen restaurantje bleek ons toch nog te kunnen ontvangen.

De avond verliep vlekkeloos. Lekkere gerechten, een heerlijk glaasje wijn en een uitmuntende gemoedelijke sfeer. Ook de rekening viel fantastisch goed mee. Tja, dan kan de avond niet meer stuk.

 

Na een uiterst rustige en vooral stille nacht vinden we elkaar terug rond de uitgebreide ontbijttafel.

 

In tegenstelling tot de vorige edities, heb ik deze keer zelf geen routes op voorhand uitgestippeld. Ik heb wel een volledige lijst met bezienswaardigheden opgesteld en heb een groot aantal zwart/wit kopies van wegenkaarten van de ruime regio ter beschikking.

De bedoeling is dat elke morgen, een ander team één of meerdere bezienswaardigheden uitkiest en dan de route met fluo stift uittekent op de kaart. Zo bepaalt elk team om beurt wat hij wil bezoeken en welke route we daarvoor nemen.

 

Keith is als eerste aan de beurt. Hij wenst het "Burg Hohenzollern" aan zijn dochter Emily te laten ontdekken.

Deze prachtige versterkte burcht ligt op zo'n 80 km van Wolfach.

De crèmekleurige Mazda Mx-5 opent vandaag dus de route. Onder een stralende zon rijden we zo veel mogelijk via kleine weggetjes richting Hechingen.

Als we een stukje hoofdweg meepikken ontwaren we toch een blijkbaar "verdwaalde" flitspaal. Hebben ze die krengen hier ook al ingevoerd?

 

In de buurt van Geislingen, op zo'n 20 km van ons doel, kan je de majestueuze burcht vanop de rijweg al zien opdoemen, daar bovenop de bergkam. Ik raak er een beetje verstrooid door, en rij op het volgende rond punt even verkeerd. Bas en Marc volgen mij blindelings in deze verkeerde richting.

Toeval of niet, blijkbaar zitten hier nog oldtimerliefhebbers. Net waar we rechtsomkeer maken, staan langs de kant van de weg diverse oldies: een paar Jaguars en wat andere Engelse roadsters.

Na het rond punt zelf staan aan Autohaus Schneider een aantal prachtige Franse klassiekers te schitteren onder de felle zon. Citroën DS-en, Citroën 2 PK, Peugeot 404, Peugeot 404 cabriolet, enz… de ene wat mooier dan de andere. De ene gerestaureerd, de andere “dans son jus”.

Keith komt ons ook al tegemoet. Het verlies van zijn gevolg was hem opgevallen, en we rijden weer verder.

 

De "Burg" is nu heel dichtbij, en we zetten de tocht naar de top in via een kronkelend weggetje.

Enkele honderden meter voor de top moeten we verplicht de auto's op de parking stallen. Het laatste deel van de beklimming moet "zu fuss" via een voetpad doorheen de bossen.

We wandelen op een rustig tempo en genieten van de schoonheid van dit prachtig gerestaureerde monument. Vanop de kantelen heb je dan ook nog een fenomenaal uitzicht op de wijde omgeving. Je raakt er maar niet op uitgekeken en ontdekt beetje bij beetje de wijde omgeving.

 

Na dit leuke bezoek is het stilaan tijd om terug te keren naar Wolfach. We hebben namelijk besloten om deze avond te BBQ-en en we moeten eerst nog proviand inslaan. Emily stuurt nu de MX-5 met stevige tred terug naar onze startplaats.

 

Na het inkopen van de nodige vleeswaren, groenten en andere dranken in de plaatselijke winkels, wordt elk betrokken bij het voorbereiden en klaarmaken van de heerlijke BBQ. Het wordt een heel gezellige avond op het terras.

 

Oh ja, ook niet te vergeten. Het wereldkampioenschap voetbal is volop bezig. België zit er nog bij, en speelt vanavond tegen de Verenigde Staten. Elke avond worden de matchen rechtsreeks uitgezonden, ook op de Duitse TV zenders. De "diehards" zitten dan voor de buis gekluisterd in de ontbijtzaal of in hun appartement. Ook onze Gastheer is meestal van de partij, en hij trakteert ons dan op zijn "Hausgemachte Schnaps und Likör".

De overgang dag naar nacht trakteert ons op een prachtige roze rode hemel. Het belooft weerom een mooie dag te worden. 

 

's Anderendaags maakt Marc zijn plannen kenbaar. Het wordt eerst Triberg en nadien Schiltach.

Bas van zijn kant, verkiest om vandaag, samen met Myriam een rustdag in te lassen. Jaja…die berglucht, hé.

 

De mooie kronkelende wegjes die nauwgezet de glooiingen van de natuur volgen leiden ons doorheen de uitgestrekte bossen naar Triberg.

Een bezoek aan de alom gekende "Wasserfalle" is een (toeristische) must. Opnieuw gaan we een stevige wandeltocht tegemoet. Her en der troepen groepjes Japanners samen– ja, ik weet het, het lijkt cliché en toch is het niet anders – met het fototoestel in de aanslag, ten einde die ene uitzonderlijke waterdruppel die de dans ontspringt op de gevoelige plaat vast te leggen.

 

Aan de ingang, samen met onze kaartjes, kochten we een zakje aardnoten. We zijn niet van plan dit terug mee te nemen, en gaan dus naarstig op zoek naar de beruchte eekhoorns die de regio onveilig maken.

Je kan toch niet naar Triberg geweest zijn zonder de eekhoorns van dichtbij gezien te hebben, hun uit je hand gevoed te hebben, of wel soms?

Na een flinke wandeling ontwaren we enkele van die leuke diertjes die zich op de takken in evenwicht houden met hun staart. Ze klauteren behendig de bomen op en af. Ze springen van tak tot tak dat het een lieve lust is. Ze zijn weinig mensenschuw en komen zowat uit de hand eten.

 

Na een verfrissend pintje of cola wordt de trip verdergezet naar Schiltach.

We bezoeken er eerst het Hansgrohe Museum. Hier kan men zowat de evolutie volgen die de badkamers meemaakten doorheen de laatste eeuw. Het is leuk om te zien dat dit museum, dat deel uitmaakt van de Hansgrohe fabrieksgebouwen en dat nog steeds werk biedt aan een groot aantal inwoners uit de regio, voortdurend vernieuwt en evolueert. Het enige minpuntje is dat het filmpje wat te sterk "promofilm" getint is. Maar leerrijk is het in alle geval.

 

De namiddag voert ons verder naar het Schüttesägemuseum. Dit klein museum is gevestigd in een oude watermolen. De plaatselijke bosontginning en de bosbouw worden er nader uitgelegd.

 

Nadien begeven we ons naar de "Historische Altstadt" met zijn prachtige huizen. Deze woningen dateren van het einde van de 19° eeuw en werden eind 20° eeuw in hun volle glorie gerestaureerd. Nieuwe houten draagbalken, nieuw pleisterwerk, niets werd over het hoofd gezien en dat is dan ook te merken.

We kuieren doorheen de rustige, bijna verlaten straten.

Om de namiddag af te sluiten brengen we nog een bezoekje aan een plaatselijke kledingboetiek. Zou iemand zich laten verleiden om er de typische Lederhosen te passen of te kopen?

 

Marc leidt ons met zijn knalrode Dax via leuke binnenwegjes terug naar ons Gasthaus.

 

In de vooravond wandelen we in groep naar een restaurantje dat wat lager gelegen is langsheen de "Talstrasse" die leidt naar de stadskern. We genieten van de laatste zonnestralen bij een aperitief op het terras.

Daarna gaan we binnen onze tafel opzoeken om er de plaatselijk culinaire specialiteiten te proeven. Opnieuw is de sfeer super gezellig. Er wordt heerlijk gegeten, heel wat verteld en afgelachen, een glaasje gedronken, …

 

De avond eindigt later in de nacht, met een rustige wandeltocht naar onze appartementjes, om zijn bedje op te zoeken voor een verdiende nachtrust.

 

Het is al donderdag. Wat vliegt de tijd snel.

Bas vergast ons na het uitgebreid ontbijt op een tochtje richting Kandel en Titisee.

Opnieuw, zoals dagelijks, maken we met de resterende broodjes onze middaglunch klaar.

Bas heeft er zin in en toont ons, dankzij de precieze richtlijnen van Myriam, met zijn Caterham de weg naar de Kandel.

De laatste kilometers van de route, van Sankt Peter naar de bergtop zijn een ware lust. De haarspeldbochten en scherpe bochten volgen zich in een snel tempo op. Een echte klimkoers. Wawwww, dit smaakt naar meer.

 

Bovenaan op de Kandel parkeren we onze auto’s.

Het zicht is opnieuw adembenemend. Zouden ze al het natuurschoon in deze regio samengebracht hebben? Het ziet er zo naar uit.

 

Een groot aantal parasailers en enkele deltavliegers staan gemoedelijk aan te schuiven, hun beurt afwachtend.

De ene gaat solo, de andere neemt een hoogst onzekere en er wat witjes uitziende duopassagier met zich mee in een soort (slaap)zak. Elk om beurt werpen ze zich met hun kleurrijke matrassen de diepte in om dan even later, dank zij de opgaande luchtstromen hoogte te winnen tot ze nog maar net een stipje aan de blauwe hemel zijn.

Uiteraard komen ze later weer naar de begane grond, hé. Wat dacht je wel.

Wat een prachtig uitzicht moet je van daarboven wel hebben. Maar neen, niet voor mij. Ik pas en blijf er enkel van dromen. Met mijn hoogtevrees krijg je mij voor geen geld in een dergelijke zwevende toestand…

 

Komaan Bas. 't Is tijd om naar een andere van die toeristische trekpleisters te trekken, de Titisee.

See? Ja, dat is het Duitse woord voor een meer, of een meertje.

En veel meer is het meer Titisee niet. Een groot uitgevallen vijver, een waterplas die toeristisch uitgemolken wordt. Je kunt er uiteraard even zwemmen, er met een waterfiets of een elektrische boot het ruime sop kiezen, je een rondje van het meer laten rondvaren met een heuse motorboot en je kan uiteraard ook op één of ander terrasje een ijsje eten of iets drinken.

Ondanks het feit dat we hier in hartje Schwarzwald zitten, doet dit mij toch denken aan "Overmere Donk" , die waterplas dicht bij mijn thuis. Maar daar kan je geen lekker stuk Schwarzwald Kirchtorte bestellen, nietwaar Marc?

 

Voor de terugweg trakteert Bas ons opnieuw op een ruime portie leuke wegjes met de nodige (onmisbare) bochten. Daar doen we het toch voor, neen?

 

Vanavond houden we opnieuw BBQ. Yes, let's enjoy the party…

en nadien nog maar even lekker uitrusten, een ganse nacht lang. Wat kan het leven toch leuk zijn.

 

Na het ontbijt is het mijn beurt om de route van vandaag kenbaar te maken.

Tot nu toe gingen we bijna steeds naar het zuiden. Vandaag gaan we noordwaarts, richting Allerheiligen en nadien naar het Poppeltal.

Ik beloof prachtige wegjes, met veel, maar dan heel veel bochten (of heel weinig rechte stukken, naar keuze).

Bij het doorkruisen van Oberwolfach zie ik in een ooghoek een bordje "Motoradmuseum". Dat is blijkbaar nieuw.

 

We rijden rustig verder. Als ik mij goed herinner moeten we na een tiental kilometer, hier wat verder, linksaf draaien. Ja, hier is het.

Hier ligt zowat 15 à 20 km puur genieten, uitgerold in de vorm van een geasfalteerde slinger.

De onderkant van mijn dikke teen begint hinderlijk te jeuken. En dat kan ik maar op één manier tegen gaan; namelijk door die rechter pedaal stevig in te drukken.

Sorry guys, ik wacht wel op jullie aan het einde van die slinger. See U..

 

De bochten volgen zich in snel tempo op. We gassen op deze prachtige route, tussen de bossen, langs beekjes en over brugjes, maar houden toch een ruime veiligheidsmarge achter de hand. Het is niet omdat we al een jaartje ouder zijn dat we niet meer van het leven willen genieten, hé.

Oeppps, even stevig de rem indrukken. Die bulldozer stond niet op het programma.

Goed gezien man. De conducteur manoeuvreert zijn gevaarte mooi naar rechts en laat ons opnieuw vrije baan.

We kruisen wat motorrijders die blijkbaar ook een spannende route uitzochten.

In de verte rijdt er zo'n tweewieler voor ons. Binnen een paar tellen zitten we in zijn zog. Tja, we zullen gewoon zijn tempo verder volgen. Onnodig hem op te te jagen.

En voor we het wel en goed beseffen, hebben we deze leuke kronkels de ene na de andere al afgehaspeld.

Pech dat het hier al voorbij is. En nu maar wachten op de anderen… die een paar minuutjes later opduiken.

 

De tocht naar Allerheiligen gaat nog verder over soortgelijke wegen. Heerlijk.

We komen aan op de ruime parkeerplaats, nabij de waterval.

Opnieuw wacht ons een uitgebreide wandeltocht langsheen de diverse watervalletjes en tussen de steile rotswanden.

Een half uurtje later zijn we aan de ruïnes van wat ooit een klooster en later een Barok klooster was. In de 19° eeuw brandde dit prachtig gebouw, na een blikseminslag, volledig uit. Nu resten enkel nog wat muren, enkele arcades en een toren. Beetje bij beetje werd het een toeristische trekpleister.

 

Na de site bezocht te hebben, gaan we even onze dorst lessen en nemen er een lekker stukje taart bij.

We plannen de rest van de dagtrip.

Daar we morgen al terug naar België keren, verkiezen de meesten om redelijk vroeg terug in Wolfach te zijn. Sommigen willen Wolfach zelf nog even verkennen. Ikzelf zou wel even halt houden in dat Motorradmuseum. Misschien valt daar wel wat moois te zien.

 

Op de weg terug naar Wolfach worden we voor het eerst getrakteerd op enkele regendruppels. Doch niets in die mate dat het ons weerhoudt om gewoon verder te rijden, en bovendien is het maar een plaatselijke bui.

Vanop de Schwarwaldhochstrasse genieten we van een adembenemend zicht. Doch ook hier is het opletten geblazen: dit is een toeristische hoofdbaan, en inderdaad, er staat een flitskastje.

 

In Oberwolfach verlaat ik de groep en stop bij het motomuseum. Daar staat: "Bruno's Motorradmuseum". Dat kan toch niet anders dan goed zijn!

De exporuimte bevindt zich boven de stalplaats / atelier van een bus firma. Er staan een zestigtal bromfietsen en moto's uitgestald. Voor het overgrote deel bijna te mooi gerestaureerd.

Een prachtige Triumph Hurricane 3 cilinder, een Morini 500 V-twin, een top gerestaureerde Guzzi ééncylinder, een Horex en een Zundapp 600KS zijspan van 1936 staan er broederlijk naast elkaar. Echt een mooie verzameling. Zeker een halte waard.

 

En dan is het tijd om terug naar ons Gasthaus te rijden.

In plaats van de oprit op te rijden, rij ik er voorbij, om nog een laatste keer de smalle wegjes rondom ons verblijfsadres te verkennen. Het wordt een ritje van ongeveer 15 km puur genot.

 

Voor en na de BBQ begint ieder zijn bagage in te pakken. Leggen we de kap op de auto of niet? Er wordt vannacht regen voorspeld, en ook morgen zou grauw en grijs zijn, vergezeld van de nodige neerslag.

Geen risico nemen, de koffer nu al goed volstouwen, en dan dat hatelijke claustrofobische dakje erop zetten. Morgenvroeg kan het er nog steeds af indien het weer beter lijkt dan voorspeld.

 

Na een onrustige nacht vol van felle bliksemschichten, knallende donderslagen en liters neerslag blijkt 's morgens een flauw zonnetje af en toe te willen doorbreken. Wat doen we? Grrr... Net zoals in de Formule 1. Gaan we voor de "wets" de "intermediates" of de "softs"? Moeilijke keuze. Snel nog even op het net kijken, en blijkbaar zou het vanaf Strasbourg erbarmelijk slecht weer zijn, met emmers water. Dus, het kapje blijft erop.

 

Iedereen is klaar. Bas gaat opnieuw rustig rijdend terugkeren met de Caterham achter zijn Tin top, Keith verkent eerst nog wat regio’s van Duitsland, en Marc rijdt samen met mij tot Arlon, waar hij blijft overnachten en ik de route verderzet tot Sint Lievens Houtem.

 

We starten de auto's. Zelfs na zo'n rot nacht slaat de motor direct aan. Enkele stootjes gas om de boel op te warmen. Witte rookwalmen komen vanonder de motorkap vandaan. Alles moet opdrogen, neen?

En dan ineens, … pruttel, pruttel, … niets meer. Alle startpogingen draaien op niets uit.

De starter draait rond, zo ook de motor, doch die slaat niet meer aan.

Even de Seven bergaf laten bollen en hem proberen starten door hem in versnelling te zetten. Geen kik. Zo dood als een pier. En dat net nu, net als we 600 km moeten rijden, na een probleemloze week.

 

Ik vraag aan Bas of hij toevallig een bougiesleutel bij de hand heeft in zijn Tin Top. Bij mij ligt ie ergens gans onderaan de koffer. Waarvoor zou ik die überhaupt nodig gehad hebben, hé.

"Hier Bruno" rijkt Bas me het gereedschap toe.

Ik leg mijn bril ergens opzij (ik ben wat bijziend en heb hem dus enkel nodig om te rijden, en zeker niet om aan de motor te werken).

Ik schroef er de eerste bougie uit. Er komt zowat een glas water van tussen de electroden. Nou ja, ik overdrijf hier een klein beetje (moet toch kunnen!), maar de bougie was toch wel echt verzadigd met water.

Zo ook de andere drie. Ze snel even goed uitschudden, ze uitblazen, ze droogwrijven en terug monteren.

Nogmaals proberen starten. Na wat kuchen komt er een beetje leven in.

Ik probeer het toerental op te voeren en de motor draaiende te houden. Terwijl ik het stationair toerental (de ralenti dus) wat probeer te verhogen valt de motor opnieuw stil. En weerom wil ie niet meer aanslaan.

 

Ik wil Marc niet langer op mij laten wachten en zeg hem dat hij al mag vertrekken. In het slechtste geval bel ik mijn reisbijstand (maar dat is dan wel schaamtelijk, zelf zo’n eenvoudige techniek niet kunnen herstellen).

Met mijn zoon Karl onderneem ik een laatste poging. De weg loopt hier heel sterk bergaf, en misschien lukt het zo wel. En ja, na zowat 2 of 3 pogingen slaat de motor opnieuw moeizaam aan.

Nu jaag ik de motor wat hoger in de toeren (doch met mate, om het beestje een beetje te sparen!) tot hij opnieuw mooi ronddraait. Yes, deze keer is het de goede keer.

Zelf aan 1200 toeren blijft het blokje mooi rustig lopen.

 

Ik vermoed dat regenwater zich opgehoopt heeft in de uit de motorkap uitstekende K&N luchtfilters. Bij gas geven zal dat water binnengezogen zijn doorheen de carburatoren. En gezien de verbrandingskamers nog niet voldoende warm waren, moet het water zich tussen de electrodes van de bougies genesteld hebben, in plaats van onmiddellijk te verdampen, zoals dat bij een warme motor. Dat is ook de reden waarom je met K&N filters in de regen meestal geen problemen hebt. Het water verdampt van zodra het in de hete verbrandingskamer terecht komt.

 

Bas zet nu ook de terugweg naar huis in. "Gute fahrt", Bas.

 

Ik rij opnieuw naar de oprit van het Gasthaus om de motorkap op te pikken en te monteren. Even mijn bril opzetten en weg zijn we.

Bril? Waar is mijn bril? Deze is niet meer te vinden. Niet waar ik eerst aan de auto werkte. Ook niet wat verder langs de weg, noch op de rijweg, noch in het gras, nergens is hij te bespeuren. Er zit niets anders op dan zo te rijden en wat te gissen naar de aanduidingen op de wazige verkeersborden.

 

Het blijft voorlopig droog. Doch na amper 50 km komt daar stevige verandering in. De regen komt met bakken uit de hemel. Rondom Strasbourg is het een ramp. Damp slaat op de voorruit. Waternevels worden opgeworpen door de andere auto's en vrachtwagens. En bovendien rij ik, op zoek naar een benzinestation nog verkeerd ook.

Blijkbaar een geluk bij een ongeluk, want op de geplande afrit staat het verkeer gewoon stil, en op deze kleine omweg kunnen we gewoon doorrijden.

 

En nu, tanken maar. En hopen dat de Seven opnieuw wil starten. Ondertussen zoek ik even naar mijn zonnebril, om toch ietsje beter te zien dan zonder.

Uiteraard laat deze keer de startmotor het opnieuw afweten. Na een korte duw slaat de motor direct aan. En nu in één ruk richting België.

 

Het was wel een raar zicht, met een donkere zonnebril achter het stuur van de Seven, en dat in de gietende regen onder een donkere hemel. Wat een snob zeg, die bestuurder in dat groene sportkarretje.

 

Onderweg, aan een péage nog even naar Bas gewuifd, die er ook stond aan te schuiven.

Uiteindelijk, in de vooravond, zijn we zonder kleerscheuren heelhuids thuisgeraakt. Het einde van een fantastische week.

 

Oh ja, mocht je denken dat we daar dagelijks aan uiterst illegale snelheden rondgescheurd hebben, dan moet ik u teleurstellen. Het is al een hele opgave om te proberen de maximum snelheid te halen op een groot aantal van die fantastische wegjes. Dat is het leuke er aan. Je hoeft geen (of in alle geval heel weinig) officiële fotootjes te vrezen.

 

Spijtig dat het avontuur alweer voorbij is. Eens te meer is gebleken dat de tijd veel te snel vliegt als je er volop van geniet. Opnieuw is een bezoekje aan het Peugeot Museum in Sochaux een jaartje uitgesteld. Zo ook het bezoek aan het treinmuseum in Mulhouse. De roetsbaan in Poppeltal en de halte bij Rush Mohr in Straubenhardt zijn ook uitgesteld tot volgende editie.

Hoezo, volgende editie? In 2015? Jawel, in juni/juli 2015.

Gezien – opnieuw – de heel positieve reacties van de deelnemers na dit weekje "volop genieten", en hun vraag naar nog maar eens een herhaling ervan, heb ik ons Gasthaus al opnieuw gereserveerd voor 2015. De data zijn: van zaterdag 27 juni tot zondag 5 juli. Zeven volle dagen ter plaatse genieten dus. Ietsje langer dan deze editie 2014.

 

Wens je er in 2015 wel bij te zijn? Stuur dan zo snel mogelijk uw gegevens naar roadsterclub (at) telenet.be. Het aantal plaatsen (in hetzelfde Gasthaus) is beperkt! Het programma zal uitgewerkt worden met de input van de deelnemers.

 

Tot dan??

 

Nogmaals dank aan de deelnemers 2014 voor hun gezelligheid, hun goed humeur en de grote samenhorigheid… en aan Renate en echtgenoot voor hun gastvrijheid. 
Het was een "SUPER" weekje.

 

Hierna enkele interessante links…

 

http://www.kumschick.com/

http://www.schwarzwald.com/wolfach/

http://www.burg-hohenzollern.com/startpage.html

http://www.fahrzeuge-schneider.de/

http://www.triberg.de/

http://www.schiltach.de/en/Home